Çocukların normatif değerler çerçevesi içerisinde hata yapmasına göz yummak gerekir.
Çünkü çocuklar hata yaptıkça tecrübe kazanırlar.
Tecrübe ,başarıya yürüyen bir insanın en güçlü hafızasızdır.Çocuk pratikte bir şeyler
yaptıkça yapabileceği şeyleri keşfeder.
Eğer anne baba,"Aman oğlum sen yapma,ben hallederim" diyorsa ,"Aman kızım ,sen
yapamazsın... "diye pratik tecrübe kazanmasına izin vermiyorsa,bu tür çocuklar,hayat-
larının geri kalanını ,birilerine muhtaç olarak geçirmek zorunda kalabilirler.
Aşırı korumacı evlat kolik bir aile içindeki çocuk ,kendini ve kendi kabiliyetlerini tanıyamaz,
hata yapmaktan korkar,hata yapmadıkça ve risk almadıkça da atacağı her adımda
tereddüt ve kararsızlık içerisinde kalabilir.
Sosyal hayata hazırlanamamış çocuklar için anne baba bağımlısı çocuk demeyi tercih
etmiyoruz.Çünkü bu haldeki bir çocuk çocukluğunda anne-babasına bağlı olsada
yetişkinlik döneminde okuldaki grup liderine ,evlendiğinde de eşine bağımlı olma
meyili taşır.
Çocuklarımızı kendi kendilerine yetecek şekilde yetiştirmeye özen göstermeliyiz.
Kendi kararlarını kendilerinin vermelerine yardımcı olmak evebeyin olarak
en büyük görevimiz olmalıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder