Günlük yaşamda çocuk ve aile ilişkilerinde yer yer çetin mücadeleler yaşanır.Zamanın yetersizliği bazen bu mücadeleyi öylesine arttırırki evebeynle çocuk karşılıklı olarak biribirlerin, düşman olarak görebilirler .
Anne babanın -ellerini yıka -elbiselerini as-ödevini bitirdin mi?-pijamalarını giy-uyu-vs. şeklindeki yaptırımları çocuğun" Ben ne istersem onu yaparım."şeklindeki tepkisine neden olabilir.
Önemli olan ailenin gördüğünü söyleyerek,sorunu dile getirerek ,gerektiğinde çocuğu bilgilendirerek ve kendi duygularını yansıtarak işbirliği içine girmesidir.Aile kendisini çocuğun yerine koyduğunda yapacağı yaklaşım ,suçlama ve tehdit içermeyeceğinden çocuğa, karşısında olmak yerine onun yanında olduğu mesajını verecektir.
Çocuğunuza zaman ayırın.Çocuğu sevmek ona bolca ve pahalı oyuncaklar almek değil,onunla ortak faaliyetlari paylaşmak,ona zaman ayırmak onunla oyun oynamaktır.Çocuğu sevmek sözle sevgiyi ifade etmenin ötesinde eylemle duyguyu ona yaşatmaktır.
Çocuğunuzla birlikte olduğunuz zaman tüm dikkatinizi ona yoğunlaştırın .Bu nedenlede başka bir işle meşgulken değil kendinizi rahat hissettiğinizde çocuğunuzla ilgilenerek anne yada baba olmanın keyfini çıkarın.
Aşağılamak ,suçlamak,çocuk adına karar vermek yerine çocuğu dinleyin.
Dinlendiğini gören çocuk kabul edildiğini ,dolayısı ile sevildiğini düşünen çocuktur.
Anne babasının kendisini dinlediğini gören çocuk duygularını ifade etme olanağı bulur.
Çocuğunuza karşı tutarlı olun.Kendi içinizde çelişkili davranışlarda bulunmanız ya da anne babanın birbirleriyle çelişen biçimde davranması çocuğu doğruyu bulma konusunda zorlar.
Çocuğunuz başkaları ile kıyaslamayın.Çocuk anne ve babası tarafından önemsenmek değerli bir insan olarak kabul edilmek ihtiyacındadır.Onu başka çocuklarla karşılaştırılması kendisni değerli bir insan olarak görmesini engeller.Çocuğun kendine özgü bağımsız bir birey olarak kabul edilmesi ruh sağlının temelini oluşturur.
